ชีวิตวนไปไร้ความรู้สึก พนักงานออฟฟิต หนุ่มโรงงาน จนกลับบ้านนอกปลูกผักขาย

loading...

วันนี้ Rakkaset.com จะนำพี่น้องไปดูชีวิตของคนที่มีความสุกกับการอยู่บ้านนอก ปลูกผักขาย ชีวิตมีความสุข ถึงมีไม่มากแต่สุขกาย สบายใจ ไปดูกันเลยครับ

ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึงที่เข้าไปเรียนในกรุงเทพแบบงงๆ ในสาขาคอมพิวเตอร์ หลังจากพบการศึกษาผมก็ได้เข้าทำงานเป็นพนักงานออฟฟิตแห่งหนึ่ง ตอนแรกรู้สึกดีใจที่ได้งานทำ จบ ป.ตรี เขาให้เงินเดือน 11000 บ/ด เฉลี่ยแล้ว ได้วันละ 400บาท ทำอยู่สองปี ถึงรู้ว่าต้องก้าวไปข้างหน้าหางานและสวัสดิการที่ดีกว่านี้ เพราะในกรุงเทพตัวคนเดียวค่าใช้จ่ายเยอะเหลือเกิน ค่าห้องเช่า ค่าวิน ค่าBTS/MRT ค่าข้าวค่าน้ำ ได้มาวันละ 400 แทบไม่เหลือ....เลยคิดว่าผมต้องออกไปหางานที่ใหม่ ช่วงนั้นได้ยินข่าวว่า #งานโรงงาน สวัสดิการดีมาก เห็นเพื่อนๆสมัยเรียนมัธยมมาเล่าให้ฟังเวลาเรากลับบ้านไปเจอกัน เขาวุฒิ ม.6 เงินเดือนเขา 9000+สวัสดิการ 4000 + OT วันหยุดต่างๆอีกประมาน 5000 เขาบอกว่าเดือนนึงๆ เงินจะออกประมาน 18000-22000 และเขาบอกว่ามีโบนัสปลายปีให้อีกแล้วแต่ผลประกอบการ แต่ปีนี้เขาได้ 6.5 เดือน + เงินเกรด 30000 รวมเงินเดือนๆสุดท้ายด้วย เขาได้เงินกลับบ้าน แสนกว่าๆ ผมตกใจมากว่ากลับจำนวนเงินที่เขานำกลับบ้าน พอกลับมามองดูตัวเอง ปีใหม่ได้เงินกลับบ้านแค่ หมื่นสองหมื่น ผมเลยตัดสินใจ ลาออกจากกรุงเทพหาสมัครงานในนิคมอุตสาหกรรมในจังหวัดระยองและชลบุรี และแล้วผมก็ได้งาน ด้วยวุฒิ ม.6 (เพราะ ปตรี ไปสมัครที่ไหนเขาก็ไม่รับ ) เป็นพนักงานเชื่อมตัวถังรถยนต์ โรงงานประกอบรถยนต์ชื่อดังแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ไม่เคยทำงานหนักจับแต่งานเอกสารและคอมพิวเตอร์ เลยเข้าใจว่าคนที่ต้องเข้า #กะ  งานอันตราย ทำงานกลางคืนออกเช้ามันเป็นยังไง ทำงานวันละ 11 ชม. เวลาพักแทบไม่มี พักเบรก 10 นาที ได้พักจริง 7 นาที โรงงานญี่ปุ่นเขาเปะเรื่องเวลา บางครั้งเหนื่อยแอบร้องไห้ในห้องน้ำ แต่ก็ต้องสู้ เขาให้ค่าจ้างที่ผมประมาน 15000-17000/ด ระหว่างที่ผมทำงานอยู่ ผมก็เข้าเว็บสมัครงานทิ้งประวัติไว้ จนผ่านมา 4 เดือน(ยังไม่ได้โบนัสเพราะออกก่อนปีใหม่)มีโรงงานที่หนึ่งเรียกผมสัมภาษณ์งานและรับผมเข้าทำงานในตำแหน่งพนักงาน IT  ผมดีใจมากกกที่สุดเท่าที่เลยมีความรู้สึกว่าได้งานทำ เหมือนผมจะหลุดออกจากความทรมานตรงนี้แล้ว #ต้องขอขอบคุณพี่ๆที่ Mitsubishi Motors ยิ้ม มากๆนะครับที่คอยสอนงานและช่วยเหลือผม ผมลาออกและเริ่มงานใหม่ เขาเริ่มเงินเดือนให้ผมที่ 17000+4000/ด ผมทำงานตำแหน่งนี้เป็นเวลา 2 ปี พยายามเก็บเงินและหวังว่าวันนึงผมจะมีรถยนต์ไว้ขับกลับบ้านเท่ห์ๆเหมือนคนอื่นเขา แต่ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านผมมีความรู้สึกว่า ผมไม่อยากกลับมาทำงานอีกแล้วตลอด 4 ปีที่ไปหางานทำ มันไม่มีความสุขเอาสะเลย ทุกครั้งที่กลับบ้านผมต้องลาพักร้อนต่อเกือบทุกครั้งไป เพราะไม่อยากกลับมาทำงานเลย รู้สึกอยู่บ้านแล้วไม่วุ่นวาย มีความสุข เสียงยิ้มเสียงหัวเราะ เลยลองถามทางบ้านว่าถ้าผมจะกลับมาอยู่บ้าน ทำนา แกจะว่าอะไรหรือเปล่า ยายผมบอกว่าถ้าอยู่แล้วไม่มีความสุขก็กลับบ้านอยู่บ้านเรา ผมเลยตัดสินใจรอเงินโบนัสสิ้นปี ลาออกจากงาน IT มีเงินก้อนโบนัสเกือบแสนกลับบ้าน ไปทำนา ตอนนี้ก็ทำงานปลูกผักขาย บางวันรู้สึกขี้เกียจเหมือนกันนะ 555 เพราะไม่ต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาแล้ว ไม่ต้องปวดหัวกับนาย กับเพื่อนร่วมงาน ตื่นจากเสียงไก่ขัน มันมีความสุขจริงๆครับ ตอนนี้ปลูกข้าว ปลูกผักขาย อยู่แบบบ้านๆ ชีวิตมีความสุข  บางคนอาจพูดว่าทำนาจะไปมีกินอะไร ผมอยากจะบอกว่าอาชีพทำนามีกินตลอดถึงจะไม่มากแต่ก็ไม่อด ตอนนี้ผมเข้าใจคนบางคนแถวบ้านผมแล้วว่า ทำไมแกถึงมาขายผัก ทั้งๆที่เป็นนักศึกษาเกียรตินิยมอันดับ1 ชีวิตของเราไม่จำเป็นต้องมีอะไรทุกอย่าง ขอแค่อยู่แล้วเรามีความสุข แต่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตจะเป็นไงต่อ เป็นกำลังใจให้คนไกลบ้านทุกๆคนนะครับ ช่วยมาซื้อผักผมด้วยน๊าาาา มัดละ 5 บาท 10 บาทจ้าาาาาาาา ยิ้ม

ปล. ไม่มีอะไรมากแค่อยากโพสทิ้งไว้ เผื่อมีคนหลงมาอ่าน 555 เรียงความก็ไม่เก่งพูดตามที่คิด  อิอิ  สู้ต่อไปมนุษย์โรงงาน

ขอบคุณ:คุณสมาชิกหมายเลข 3389418 เว็บ Pantip.com